100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση

top, Ιστορία
Στις 7 Νοεμβρίου 1917 (25 Οκτωβρίου με το παλιό ημερολόγιο και γι’ αυτό «Οκτωβριανή»), ξέσπασε η μεγάλη ρωσική επανάσταση, η πρώτη εργατική επανάσταση που ανέτρεψε τον καπιταλισμό, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και στόχο τον κομμουνισμό, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Την ημέρα εκείνη, ξεκινούσε στην Πετρούπολη το 2ο συνέδριο των σοβιέτ, με τον Λένιν να το μετατρέπει σε επαναστατικό.
Γράφει ο Τζον Ριντ στο βιβλίο του, Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο:
 
ΩΡΑ 3 ΤΟ ΠΡΩΙ: «…Ο Καπελίνσκι πρότεινε εκ μέρους των μενσεβίκων να εκλεγεί μια ειδική επιτροπή για να βρει μια ειρηνική λύση για την αποφυγή του εμφύλιου πολέμου. «Δεν υπάρχει καμιά ειρηνική λύση!», φώναξε το πλήθος: «Μοναδική λύση είναι η νίκη». Η πρόταση απορρίφθηκε με συντριπτική πλειοψηφία και οι μενσεβίκοι αποχώρησαν μέσα σε θύελλα από κοροϊδίες και βρισιές…».
 
ΩΡΑ 5.17’ ΤΟ ΠΡΩΙ: «…Ο Κριλένκο, τρικλίζοντας από την κούραση, ανέβηκε στο βήμα μ’ ένα τηλεγράφημα στο χέρι. «Σύντροφοι! Από το Βόρειο Μέτωπο. Η 10η Στρατιά χαιρετίζει το Συνέδριο των Σοβιέτ, αναγγέλλοντας τη δημιουργία Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής, που ανέλαβε τη διοίκηση του Βόρειου Μετώπου». Πανδαιμόνιο. Οι άνθρωποι έκλαιγαν αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο. «Ο στρατηγός Τσερμίσοφ αναγνώρισε την επιτροπή…».
 
«…Έτσι, ο Λένιν και οι εργάτες της Πετρούπολης αποφάσισαν την εξέγερση…».
 
..Ξημέρωνε και κανένας δεν κοιμόταν: «…Ένα ολόκληρο έθνος ξεσηκωνόταν μέσα σε δυνατές βροντές καταιγίδας…»
 
«Σαν ένα μαύρο ποτάμι, που καλύπτει όλο το δρόμο χωρίς τραγούδια ή συνθήματα περάσαμε κάτω από την Κόκκινη Αψίδα, όπου ένας άνδρας ακριβώς μπροστά μου με χαμηλή φωνή είπε: «Προσέχτε σύντροφοι, μην τους εμπιστευτείτε. Θα μας ρίξουν σίγουρα». Στα πρώτα πυρά, αρχίσαμε να τρέχουμε και ορισμένοι κρυφτήκαμε πίσω από τη Στήλη του Αλεξάνδρου.
«Πόσοι σκοτώθηκαν;» ρώτησα. «Δεν ξέρω, περίπου δέκα» μου απάντησαν. Ύστερα από μερικά λεπτά εκατοντάδες άρχισαν και πάλι να κινούνται προς τα εμπρός. Αυτή τη φορά μπορούσα να δω τα παράθυρα των Χειμερινών Ανακτόρων, μπορούσα να δω πως μπροστά μου ήταν εκατοντάδες άνδρες του Κόκκινου Στρατού και μόνο λίγοι διάσπαρτοι στρατιώτες του καθεστώτος. Περάσαμε πάνω από φλεγόμενα οδοφράγματα και ακούστηκαν θριαμβευτικές κραυγές, καθώς πέσαμε πάνω σε μια στοίβα με όπλα που είχαν παραδώσει οι «γιούνκερς».
O Βίκτορ Σερζ, στο βιβλίο του “το Έτος Ι της Επανάστασης”, περιγράφει:
 
Σε τρεις συντρόφους είχε ανατεθεί να οργανώσουν την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων: τους Ποντβόισκι, Αντόνοφ-Οβσέενκο και Λάσεβιτς. Η πρώην αυτοκρατορική κατοικία είναι τοποθετημένη στο κέντρο της πόλης στις όχθες του Βέβα. Βλέπει το Φρούριο Πέτρου και Παύλου από 500-600 μέτρα μακριά. Σ’ αυτήν την πλατεία, στα 1879, ακούστηκαν οι πυροβολισμοί που έριξε ο σπουδαστής Σολόβιεφ και μπορούσε κανείς να δει τον αυταρχικό Αλέξανδρο Β’ να τρέχει σκυφτός δεξιά κι αριστερά, ωχρός από τον τρόμο. Το 1881 αυτά τα ζοφερά κτίρια ταρακουνήθηκαν από τα εκρηκτικά που τοποθέτηση κάτω από τα αυτοκρατορικά διαμερίσματα ο ξυλουργός Στεπάν Χαλτούριν. Κάτω από τα παράθυρά του, στις 22 Ιανουαρίου 1905, οι στρατιώτες πυροβόλησαν το πλήθος των εργατών που είχαν έρθει, βαστώντας εικόνες και ψάλλοντας ύμνους, να ικετέψουν τον Τσάρο, τον “πατερούλη” του λαού. Εδώ κείτονται περίπου πενήντα νεκροί και πάνω από χίλιοι τραυματίες. Αλλά και η απολυταρχία τραυματίστηκε θανάσιμα, από τις ίδιες της τις σφαίρες.
 
Τώρα, ήδη από νωρίς το πρωί, μπολσεβίκικα συντάγματα και Κοκκινοφρουροί άρχισαν να περικυκλώνουν τα Χειμερινά Ανάκτορα, όπου βρίσκονταν τα γραφεία της κυβέρνησης Κερένσκι.
 
Το πρώτο κάλεσμα για παράδοση διαβιβάστηκε στους υπουργούς στις 6 η ώρα. Στις 8 δόθηκε δεύτερο τελεσίγραφο. Κρατώντας μια σημαία ανακωχής ένας μπολσεβίκος ρήτορας απευθύνθηκε στους υπερασπιστές του παλατιού και οι στρατιώτες ενός τάγματος επίλεκτων πέρασαν με τη μεριά των επαναστατών. Τους καλωσόρισαν δυνατές ζητωκραυγές από την πλατεία, που ήταν τώρα πεδίο μάχης. Λίγα λεπτά αργότερα παραδόθηκε το Γυναικείο Τάγμα. Εκρήξεις χειρομβοβίδων στα μεγάλα μαρμάρινα σκαλοπάτια, συμπλοκές στους διαδρόμους.
Πίσω από την πόρτα βρίσκεται η Προσωρινή Κυβέρνηση: δεκατρείς καταρρακωμένοι, τρεμαμενοι τζέντλεμαν, δεκατρία αποκαρδιωμένα πρόσωπα κρυμμένα στο σκοτάδι. Καθώς συνοδεύονται από Κοκκινοφρουρούς βγαίνοντας από το παλάτι.
 
Οι υπουργοί του Κερένσκι φεύγουν για το Φούριο Πέτρου και Παύλου, αυτήν την παλιά Βαστίλη όπου φυλακίστηκαν πολλοί μαρξιστές της ρώσικης ελευθερίας. Εκεί συναντούν τους υπουργούς του τελευταίου Τσάρου. Όλα έχουν τελειώσει.
Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρξαν αναρχικοί που πάλεψαν στο πλάι των μπολσεβίκων για την ανατροπή της Προσωρινής Κυβέρνησης, όπως και ενάντια στην αντεπανάσταση των Λευκών, αργότερα.
 
Αξίζει να αναφερθεί το παράδειγμα του αναρχικού ναύτη Ανατόλι Ζελεζνιακόφ, ο οποίος ήταν μέλος της ΣΕΕ και πήρε δραστήριο μέρος στην οκτωβριανή ένοπλη εξέγερση και στην κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, ενώ ήταν και αντιπρόσωπος στο 2ο Συνέδριο των Σοβιέτ. Ήταν εκείνος που το Γενάρη του 1918, όντας επικεφαλής της φρουράς στα ανάκτορα της Ταυρίδας, ανάγκασε τους εναπομείναντες βουλευτές των αντεπαναστατικών κομμάτων να αποχωρήσουν από τα ανάκτορα για τη διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης.
 
Άλλο παράδειγμα είναι ο αναρχοκομμουνιστής Αλεξάντρ Γκε, που συμμετείχε στην ΠΚΕΕ των Σοβιέτ. Σκοτώθηκε από τους Λευκούς το 1919. Ο αναρχοσυνδικαλιστής Μπιλ Σάτοφ, μέλος των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW).  Επίσης ο αναρχοκομμουνιστής Γκ. Σαντομίρσκι, ο αναρχικός Δ. Νοβομίρσκι όπως και ο Α. Καρέλιν. Υπάρχουν φυσικά κι άλλοι πάρα πολλοί, αυτοί είναι μόνο μερικοί. 
 
Η επανάσταση αδιαμφισβήτητα έφερε ριζικές αλλαγές και κατακτήσεις για την εργατική τάξη και τον λαό σε όλους τους τομείς. Για το τι έγινε μετά, τα πισωγυρίσματα που έφεραν φαινόμενα καταπίεσης και εκμετάλλευσης και την τραγική κατάληξη με την καπιταλιστική παλινόρθωση, δεν θα το αναλύσουμε, ούτε θα το αποτιμήσουμε τώρα. Για την ώρα θα σταθούμε στο ότι τότε υπήρξε ενότητα των δύο ρευμάτων για την επικράτηση της επανάστασης. Συνεχίζουμε σήμερα να αγωνιζόμαστε για την κοινωνική επανάσταση και την ανατροπή του καπιταλισμού.

Leave a Reply