Η δολοφονία των Καβάζογλου – Μισιαούλη από την ΤΜΤ

top, Ιστορία

Στις 11 του Απρίλη του 1965, ο Τουρκοκύπριος Αλή Ντερβίς Καβάζογλου και ο Κώστας Μισιαούλης, κομμουνιστές συνδικαλιστές, στελέχη της ΠΕΟ και του ΑΚΕΛ, δολοφονούνται από την φασιστική οργάνωση ΤΜΤ (με αρχηγό τον Ντενκτάς) που δρούσε στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα με στόχο την διχοτόμηση.

Οι 2 αγωνιστές δολοφονήθηκαν σε ενέδρα ενόπλων της ΤΜΤ ενώ μετέβαιναν από τη Λευκωσία στη Λάρνακα για να συναντήσουν Τουρκοκύπριους συντρόφους.

Κύριος στόχος των φασιστών της ΤΜΤ, ήταν ο Καβάζογλου, όχι μόνο γιατί πάλευε αταλάντευτα για την κοινή ταξική πάλη Ε/Κ και Τ/Κ ενάντια στον εθνικισμό και την διχοτόμηση, αλλά και γιατί η δράση του δεν περιοριζόταν μόνο σε κομματικά πλαίσια, αλλά είχε αναπτύξει ένα αδιάκοπο πολύμορφο αγώνα και στις δύο κοινότητες.

Πρωτοστατούσε στην οργάνωση των προοδευτικών ανθρώπων στην Τ/Κ κοινότητα, προσπαθώντας να συμβάλει στην δημιουργία ενός δυναμικού ρεύματος αντίστασης ενάντια στην ΤΜΤ. Παράλληλα έχοντας συνεπείς αντιιμπεριαλιστικές θέσεις, απέρριπτε και πάλευε ενάντια σε κάθε διαμελιστική λύση που προωθούσαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μαζί με τις εγγυήτριες δυνάμεις κι όχι μόνο, ιδιαίτερα μετά τις δικοινοτικές συγκρούσεις το 1963.

Δούλευε από μικρός σαν ξυλουργός επιπλοποιός και οργανώθηκε από νωρίς στο συνδικαλιστικό κίνημα, το 1942 σε ηλικία 18 ετών, αρχικά στη συντεχνία των εργατών οικοδομικών επαγγελμάτων. Παράλληλα αργότερα ήταν βασικός συντάκτης της τουρκοκυπριακής αριστερής εφημερίδας «Ινκιλαπψί» («Επαναστάτης»), του Φαζίλ Οντούρ, την οποία οι Άγγλοι αποικιοκράτες έκλεισαν και απαγόρευσαν τον Δεκέμβριο του 1955 (ο Οντούρ δολοφονήθηκε από την ΤΜΤ στις 24.5.1958)

Δεχόταν συνεχώς απειλές για τη ζωή του από την ΤΜΤ, όπως και απόπειρα δολοφονίας το 1958 και τότε αναγκάζεται να εγκαταλείψει την τουρκοκυπριακή συνοικία της Λευκωσίας..

Με την ανακήρυξη του κυπριακού κράτους, ο Καβαζογλου εντείνει την πάλη και ως στέλεχος της αριστεράς για την ενότητα της εργατικής τάξης. Όταν ξεσπούν οι δικοινοτικές ταραχές, μέσα στις τραγικές συνθήκες αλληλοσπαραγμού σημειώνει:

«Oι ιμπεριαλιστές τα κατάφεραν να οδηγήσουν τους νέους της Κύπρου – Ελληνες και Τούρκους – να πολεμούν ο ένας τον άλλο με όπλα και να σκοτώνονται. Αυτοί οι νέοι που ως τα χτες ακόμα δούλευαν μαζί στα ίδια μεταλλεία, αυτοί που πότιζαν με τον ιδρώτα τους την ίδια γη για να τους δώσει ψωμί για τα παιδιά τους”

Αντιστέκεται σθεναρά στην πολιτική της ΤΜΤ που απαιτούσε από τους Τ/Κ να κόψουν κάθε συνεργασία, συναλλαγή ακόμη και επαφή με τους Ε/Κ. Η πολιτική αυτή προωθείτο από τους κυρίαρχους πολιτικό-στρατιωτικούς κύκλους στην Τουρκία (Ειδικό Γραφείο Πολέμου), και είχε σκοπό τον εθνοτικό/γεωγραφικό διαχωρισμό της Κύπρου με τη δημιουργία «θυλάκων», την οποία η κυβέρνηση Μακαρίου από δικής της πλευράς ευνόησε και κανονικοποίησε ενισχύοντας αντίστοιχες παραστρατιωτικές ομάδες (Γρίβας, Σαμψών)

Τους πρώτους μήνες του 1965 ο Καβάζογλου λαμβάνει απειλητικό γράμμα, το οποίο ανάμεσα σε άλλα έλεγε: «Άτιμε, δεν είναι μακριά η μέρα που η ψυχή σου θα πάει στα ανάθεμα». Η επιστολή στάλθηκε από την Άγκυρα, πιθανότατα από τον Ντενκτάς που εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην Τουρκία.

Όταν στις 11 Απριλίου 1965, ο Καβάζογλου έχει προγραμμματισμένη συνάντηση με Τ/Κ στην οποία αναλαμβάνει να τον συνοδεύσει ο συναγωνιστής του Κώστας Μισιαούλης.

Είναι ενδιαφέρον τα όσα αναφέρει ο Τουρκοκύπριος Ιμπραχίμ Αζιζ, που ήταν κι αυτός τότε μέλος του ΑΚΕΛ, ο οποίος μετά την δολοφονία του Καβάζογλου αποβλήθηκε γιατί διαφώνησε με τους χειρισμούς της κομματικής ηγεσίας στο ζήτημα αυτό και γενικότερα:

Πιθανολογείται ότι ο Καβάζογλου οδηγήθηκε στο ριψοκίνδυνο σχέδιο μιας ένοπλης κατάληψης του χωριού Λουρουτζίνα όπου δολοφονήθηκε, με σκοπό την μετατροπή του σε φρούριο κατά της πολιτικής του διαμελισμού που εφάρμοζε ο Ντενκτάς.

Αυτό το σχέδιο του Καβάζογλου για ένοπλη δράση, ήταν πρότυπο τοπικών εξεγέρσεων που είχαν ως παράδειγμα την δράση του Τσε και του Κάστρο.

Για τον Μισιαούλη είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός από τον ίδιο, δολοφονήθηκε και ο ανιψιός του επίσης Κώστας Μισιαούλης, 24 χρονών, από την ΕΟΚΑ Β στο πραξικόπημα του 1974. Έτσι η οικογένεια Μισιαούλη είχε δύο θύματα, μία από τουρκικό εθνικιστικό χέρι και μία από ελληνικό εθνικιστικό χέρι.

Leave a Reply