Πορεία για μια ταξική Πρωτομαγιά – Tρίτη 1/5 ώρα 17:30 πλ. Φανερωμένης Λευκωσία

top, Δράση, Κείμενα
ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
 
Στην ιστορική διαδήλωση του Μάη του 1886 στο Σικάγο για την διεκδίκηση του 8ωρου, έξι εργάτες δολοφονήθηκαν από την αστυνομία και πολλοί τραυματίστηκαν. Άλλοι φυλακίστηκαν για χρόνια. Από αυτούς τέσσερις καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό και εκτελέστηκαν. Στην απολογία του στο δικαστήριο, η οποία έμεινε στην ιστορία να φωτίζει τις καρδιές κάθε καταπιεσμένου αγωνιστή, ο επαναστάτης εργάτης Αύγουστος Σπάϊς τόνισε μεταξύ άλλων:
 
«Κύριοι δικαστές, αν σας περνάει από το μυαλό η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την πίεση εργατών στην εξέγερση, είστε μα την αλήθεια πτωχοί τω πνεύματι».
 
Σήμερα 132 χρόνια μετά, αυτοί που μας εξουσιάζουν θέλουν να μας γυρίσουν δύο αιώνες πίσω, παίρνουν πίσω μία-μία όλες τις κατακτήσεις που επέβαλε το εργατικό κίνημα από την εποχή ακόμα του Σικάγου. Κυβερνήσεις, ΕΕ και ΔΝΤ θέλουν να μας βάλουν την θηλιά στον λαιμό, να μας εξοντώσουν, μας μετατρέπουν σε δούλους στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα τους.
 
Οι άθλιες συνθήκες εργασίας προκαλούν πρωτοφανή αύξηση των θανάτων στους χώρους δουλειάς τον τελευταίο χρόνο στην Κύπρο. Η πρωτομαγιά έρχεται να μας θυμίσει ότι δεν είναι μια απλή μέρα μνήμης και τιμής των εργατικών αγώνων και θυσιών, αλλά εφαλτήριο μάχης απέναντι στα σφαγιαστικά μέτρα των κυρίαρχων.
 
Το εργατικό κίνημα στην Κύπρο ιστορικά, μαζικοποιήθηκε ιδιαίτερα την δεκαετία του 1940, περίοδος που άρχισαν να αναπτύσσονται δικοινοτικοί ταξικοί αγώνες, με αποκορύφωμα τις μεγαλειώδεις απεργίες διαρκείας του 1948, όταν Ε/Κ και Τ/Κ εργάτες έδωσαν ενωμένοι την μάχη ενάντια σε αποικιοκράτες, φασίστες απεργοσπάστες και αφεντικά, στις μεγαλύτερες και πιο άγριες απεργίες στην σύγχρονη κυπριακή ιστορία. Οι δικοινοτικοί ταξικοί αγώνες δεν είναι μια ουτοπία , αλλά σφυρηλατήθηκαν μέσα από την ιστορία του νησιού, μια ιστορία που δεν ακούγεται στα σχολεία.
 
Σήμερα μόνο ένα δικοινοτικό κίνημα με ταξικό χαρακτήρα και ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο, μπορεί να πιάσει το νήμα αυτών των αγώνων και να δώσει προοπτική στον αγώνα ενάντια στην διχοτόμηση και τον εθνικισμό, τις πολιτικές ελίτ και τους ιμπεριαλιστές που μας κρατούν χωριστά. Αγώνας που θα δικαιωθεί με την απελευθέρωση – επανένωση της Κύπρου και την αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική ανατροπή.
 
Το ζήτημα κοινής πάλης των δύο εθνοτικών κοινοτήτων στην Κύπρο πρέπει να τεθεί στο επίκεντρο του αγώνα μας αναφορικά με το Κυπριακό ζήτημα. Η πολιτική ενότητα, η οργανωτική συνεργασία και η στενή επικοινωνία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων αποτελεί ένα από τα συστατικά στοιχεία, τα θεμέλια στα οποία πρέπει να βασιστεί η ταξική-διεθνιστική μας πάλη απέναντι στο φασισμό, την κατοχή και ευρύτερα τις ξένες στρατιωτικές παρουσίες που αποτελούν παράγωγα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
 
Η πάλη μας αυτή καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη δοσμένου του ότι πρέπει να δράσουμε σε ένα διχοτομικό πλαίσιο, με τον κυπριακό λαό να παραμένει βίαια διαχωρισμένος σε επίπεδο υλικών όρων (έδαφος, οικονομία, θεσμοί κ.α.).
 
Ιδιαίτερα, με βάση την ιστορική εξέλιξη όπου οι εθνοτικές ταυτότητες αξιοποιήθηκαν ως διαιρετικές τομές και εργαλεία αναπαραγωγής σοβινισμού και διαχωρισμού της κυπριακής κοινωνίας με αποτέλεσμα το Κυπριακό ζήτημα να μην ορίζεται από την κεντρική σύγκρουση και την εκμεταλλευτική ταξική συνθήκη που το διαπερνά. Συνεπώς, στόχος μας πρέπει να είναι το σπάσιμο και η υπέρβαση των εθνο-κοινοτικών ορίων, ούτως ώστε οι εκμεταλλευόμενοι των δύο κοινοτήτων (εργατική τάξη και λαϊκά στρώματα) να συναρθρωθούν ως ενιαίο πολιτικό υποκείμενο. Με αυτό τον τρόπο η κοινωνική πραγματικότητα θα οριστεί με ταξικούς όρους και ο πολιτικός διαχωρισμός θα γίνει ανάμεσα στους εκμεταλλευτές από τη μια και τους εκμεταλλευομένους από την άλλη.
 
Σε ότι αφορά την κυβέρνηση Αναστασιάδη, η ίδια ως πιστός υπηρέτης των τραπεζιτών και πολιτικός εκφραστής του κεφαλαίου, εφαρμόζει πολιτική σκληρής λιτότητας που βάζει στο στόχαστρο όλα τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Μειώσεις στους μισθούς (ακόμα και τον κατώτατο) και τις συντάξεις, περικοπές, διάλυση της δημόσιας και δωρεάν υγείας και παιδείας, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, λεηλασία του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων, εκποιήσεις σπιτιών, αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης και γενικότερα μια πολιτική υπερεκμετάλλευσης που μας οδηγεί σε ένα νέο κοινωνικό μεσαίωνα και την εξαθλίωση.
 
Μόνο ένα ισχυρό κίνημα εργαζομένων και νεολαίας μπορεί να ανατρέψει τη επίθεση των καπιταλιστών. Για να γίνει αυτό απαιτείται η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, να ηττηθεί ο υποταγμένος συνδικαλισμός και η ξεπουλημένη γραφειοκρατία, να προωθηθεί η αυτοοργάνωση των εργατών. Ταξικό εργατικό κίνημα σημαίνει σύγκρουση με τις πολιτικές του κεφαλαίου και όχι διαπραγμάτευση για το πόσο θα χειροτερέψει η θέση των εργαζομένων.
 
Οι απεργίες και κινητοποιήσεις των εργαζομένων στη εκπαίδευση, οι αντιστάσεις στα νοσοκομεία και αλλού το τελευταίο διάστημα, δείχνουν ότι οι εργάτες μπορούν να νικήσουν αν πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και παλέψουν μακριά από αντιλήψεις ηττοπάθειας.
 
Να αμφισβητήσουμε και να πολεμήσουμε το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα που μας δολοφονεί, να παλέψουμε για μια άλλη κοινωνία όπου ο πλούτος θα ανήκει σ αυτούς που τον παράγουν, για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς αφεντικά.
 
ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ – ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
 
ΚΟΙΝΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.